banner
banner

पूर्वराष्ट्रपति पढेको स्कूलको गति

राष्ट्रपति पदमै भएको बेलामा थाइलेण्डका राजदूतलाई गुहारेर धनुषामा चिहान बनाउने राष्ट्रपति डा.रामवरण यादवले पढेको यो स्कूल सरस्वती मावि जीर्णोद्धारको पर्खाइमा छ, कहिले पनि यादवले हेरेनन् ।
त्रेतायुगदेखि ज्ञानको केन्द्रका रूपमा रहेको जनकपुर तर प्रदेश दुईको राजधानी जनकपुरको देशका राष्ट्रपति भएका व्यक्ति उत्पादन गर्ने स्कूलको हालत यस्तो छ भने यहाँ शिक्षाको हालत र शिक्षकको स्थिति कस्तो होला ?
जनकपुरमा केही छ भने  राजनीति छ । राजनीतिबाहिर कालोधन्दा छ, कूशासन छ । व्यापार छ, दलाली छ, बाँकी अव्यवस्थामात्र छ । जनकपुरमा विद्यार्थी छन्, शिक्षा छैन । स्कूल, कलेज छन्, अव्यवस्थित छन् । यहाँको रानजीतिक, सामाजिक स्थिति के कस्तो होला, त्यसको सामान्य झलक यही स्कूलको गति हेर्दा अनुमान गर्नसकिन्छ । जुन प्रकारले सबैभन्दा पुरानो स्कूल जीर्ण बनेको छ, जनकपुरको हालत पनि जीर्ण बन्दै गएको छ । सोच्ने कोही छैन ।
शिक्षकहरू बताउँछन्, कसैले पनि यो भवन जिर्णोदार गर्न सघाउँदैनन् । स्थानीय निकायहरूले पनि वास्ता गरेनन् । केन्द्रले पनि गरेन । जनकपुरका ठूला ठूला नेताहरूले पनि यसबारे सोचेनन् ।
एक शिक्षकले बताए– राणा शासनविरूद्धको आन्दोलन उत्तराद्र्धमा रहेको समयमा रामस्वरूप सागरले दिएको जग्गामा विसं २००४ सालमा स्थापना भएको स्कूल हो यो । प्रजातान्त्रिक आन्दोलनमा विद्यालयको उल्लेख्य योगदान रहेको थियो । यही विद्यालयले उत्कृष्ट चिकित्सक, शिक्षक उत्पादन गर्नुका साथै देशको राजनीतिक बागडोर सम्हालेका कतिपय राजनीतिज्ञ समेत विद्यालयमा अध्ययन गरेको इतिहास छ । यही विद्यालयले देशको राष्ट्रपतिसमेत उत्पादन ग¥यो, तर बुढो भएपछि यो स्कूललाई कसैले हेरेनन् ।
गणतान्त्रिक नेपालका प्रथम राष्ट्रपति डा. रामवरण यादव, उपप्रधानमन्त्री ईश्वर पोखरेल, नेपाली कांग्रेसका उपसभापति विमलेन्द्र निधिलगायतका नेताहरू उत्पादन गर्ने स्कूल यही हो । यिनले आफ्नो उन्नति त देखे, स्कूललाई फर्केर हेरेनन् ।
जसले आफ्नो जग हेरे, आफूलाई बनाउने स्कूलको जग हेरेनन्, तिनले देशको जग हेर्लान् र ?
प्रधानाध्यापक सत्यनारायण मण्डल स्कूलको यो बेहालत देखेर चिन्ता गर्छन् । स्कूलमा पढ्ने पढाउने भौतिक पूर्वाधारको कमीबारेमा पनि बताउँछन् तर उनको आर्तनाद जनकपुरदेखि राजधानी कहिले पनि पुगेन ।
प्रधानाध्यापक मण्डल भन्छन्– पूर्व राष्ट्रपति डा. रामवरण यादवले  अनुगमन गरेर एकपल्ट केही सहयोग जुटाइदिएका थिए, जसले केही सहयोग त भयो, त्यसपछि फर्केर पनि आएनन्, हेरेनन् ।
यति पुरानो स्कूलको सबैभन्दा ठूलो समस्या भनेको शौचालय हो । स्कूलमा शौचालयकै प्रवन्ध हुनसकेको छैन भने बाँकी शिक्षाको हालत कस्तो होला ?
प्रधानाध्यापक भन्छन्– प्रदेश सरकारले बेटी पढाउ बेटी बचाउ अभियान अन्तर्गत छात्राहरूलाई साइकल वितरण गर्नु अतिरिक्त कुनै सहयोग गरेको छैन । प्रदेश सरकारबाट धेरै आशा राखेको हो, अहिलेसम्म निराश पा¥यो ।
प्रधानाध्यापकले गजबको कुरा बताए । उनका अनुसार सामाजिक विकास मन्त्रालयले महिलामैत्री शौचालय बनाइदिने भनेर गरेको प्रतिबद्धता दुई वर्ष बित्दा समेत कार्यान्वयनमा आउन सकेन । देशको मन्त्रालयले गरेको प्रतिवद्धता पूरा हुँदैनन् भने शासन प्रशासनको हालत के होला ? प्रदेश सरकारले पूर्वाधार बनाइदिने, शिक्षकको व्यवस्था गरिदिने भनेर गरेको प्रतिवद्धता पनि हरिहल्लै अवस्थामा छ ।
झण्डै हजार विद्यार्थी पढिरहेको ऐतिहासिक स्कूलको यो बेहाल देखेर शिक्षा प्रेमीहरूले चिन्ता गर्छन्, तर साधनस्रोत भएकाहरू यो स्कूललाई केही गरौं भन्ने भावना राख्दैनन् ।

प्रतिकृया दिनुहोस / Comments

Reality Nepal

E-Paper